De Franse schrijver Georges Perec (1936-1982) stierf jong aan longkanker maar na een intens, zeer productief leven. Deze hoogst originele auteur, van wie veel in het Nederlands is vertaald, heeft laten zien wat er ook in onze tijd nog literair mogelijk is. De roman dood? De literatuur stervende? Onzin. Zo schreef hij een literaire ’thriller’ La Disparation waarin hij zich als beperking had opgelegd dat de letter e niet gebruikt mocht worden. Ondanks de formidabele moeilijkheden die dit bij vertalingen oplevert, werd het in twintig talen vertaald, zelfs in het Japans. Vertalers geven geregeld aan een enorm plezier aan het monnikenwerk beleefd te hebben. De Nederlandse vertaling ’t Manco verzorgde Guido van de Wiel, die er gelukzalig een soort handleiding bij schreef.
Vertaler Rokus Hofstede verkneukelde zich toen hij gevraagd werd voor de vertaling van Perecs hilarische L’art et la manière d’aborder son chef de service pour lui demander une augmentation (Tips en wenken voor wie zijn afdelingschef om opslag wil vragen).
Biograaf Claude Burgelin, een van zijn oudste vrienden, schreef al eerder over Perec, zoals Perec avec Freud, Perec contre Freud. Perec duikt ook op in zijn studie Les Mal-Nommés, over auteurs die ongelukkig waren met de naam die ze bij hun geboorte kregen en een schrijversnaam aannamen, zoals Céline, Yourcenar, Duras en Houellebecq.
Enkele werken van Perec raakten zoek tijdens een verhuizing maar werden teruggevonden, één werd jaren na zijn dood herontdekt in een ‘obscuur’ tijdschrift. Deze zijn daarom pas in onze eeuw uitgegeven en vertaald. Wellicht is dat een belangrijke reden geweest voor Burgelin om de biografie te schrijven, om de allerlaatste (?) teksten van de literaire grootmeester te integreren in zijn levensverhaal. Daarbij heeft hij ongetwijfeld moeten concurreren met de vele autobiografische elementen van Perecs werken, zoals in W of de jeugdherinnering (nummer 173 in de Privé Domein reeks). Perec was van Pools-joodse komaf. Zijn vader sneuvelde in 1940, zijn moeder werd in 1943 vermoord in Auschwitz. Zij had hem bijtijds naar een oom en tante geëvacueerd in een deel van Frankrijk dat niet meteen door de Duitsers was bezet.
Aan de Prix Goncourt de la Biographie is een bescheiden geldbedrag verbonden maar hij zorgt wel altijd voor een goede reclame op de meest begerenswaardige niveaus van de Franse literaire kritiek. Hij wordt in september uitgereikt in Nancy.
