Dik Verkuil, die eerder een biografie van Joop den Uyl schreef, werkt aan zijn doctoraatsonderzoek naar Frits Bolkestein. In deze biografie wordt Bolkestein geïnterpreteerd tegen het decor van het naoorlogse Amsterdamse scholieren- en studentenleven. Ook het culturele klimaat en de politieke mores in de jaren zestig en zeventig en de decennia daaropvolgend komen aan bod.
Frits Bolkestein domineerde in het laatste decennium van de twintigste eeuw als leider van de vvd het politieke debat in Nederland. In 1994 bracht hij met Wim Kok en Hans van Mierlo het eerste paarse kabinet tot stand, waardoor voor het eerst in driekwart eeuw de christendemocratie werd verdreven uit het centrum van de macht. Hijzelf bleef Tweede Kamerlid, waardoor hij de vrijheid hield het onverdunde liberale geluid te laten klinken. Dat droeg bij aan electorale successen. Na een periode van verkiezingsnederlagen boekte de VVD onder Bolkesteins leiding weer winst. Bij de Statenverkiezingen van 1995 werd ze zelfs voor het eerst de grootste partij.
Na zijn vertrek in 1998 volgde voor de vvd een crisisperiode. Aan de rechterzijde van het politieke spectrum ontstond een vacuüm waarvan Pim Fortuyn en later Bolkesteins leerling Geert Wilders profiteerden. De VVD leed aan ideeënarmoede, zakte bij de verkiezingen van 2002 terug van 38 naar 24 zetels en werd net als vóór de periode-Bolkestein junior partner in kabinetten met het CDA.
Een biografie van Bolkestein draagt bij aan de kennis van de Nederlandse politieke geschiedenis aan het eind van de twintigste eeuw en van de politieke ideeënvorming in die periode. Verkuil wil beschrijven hoe Bolkestein tot zijn ideeën kwam en hoe hij erin slaagde leider van de VVD te worden en het politieke debat te domineren. Ook wordt de vraag beantwoord wat de betekenis is geweest van Bolkestein voor de VVD en voor de Nederlandse politiek.
Het onderzoek wordt begeleid door prof.dr. Gerrit Voerman en prof.dr. Hans Renders.
