De strijd is gestreden. Danny Vera is een ster, en niet zomaar een. Hij verkoopt de grote zalen van het land uit en de Ziggo Dome behoort tot zijn vaste speelterrein. De eredivisie van de Nederlandse muziek, kortom. Voor journalist Nando Boers vormt dat het moment om achter de schermen te kijken. Twee jaar lang volgde hij de zanger op de voet: van gesprekken in de kleedkamer en soundchecks tot studiosessies op Curaçao. Zijn bevindingen bundelde hij in Here We Go.
Zo lang zo dicht op de huid zitten betekent misschien dat je de mens achter de artiest leert kennen. Vera staat bekend als iemand die niet snel het achterste van zijn tong laat zien, hoezeer hij ook de spotlights opzoekt. Toch blijkt dat gereserveerde, op het eerste gezicht, schijnbaar, best mee te vallen. Hij vertelt over de herkomst van zijn achternaam, over de dood van zijn vader, zijn liefde voor vintage gitaren en Amerikaanse auto’s, over zijn overmatige drankgebruik en over de bloemenkiosk van zijn ouders, die geen vetpot was. Ook zijn vrouw, zijn muzikale roeping en zijn worsteling met zijn imago waar hij veel waarde aan hecht, komen ter sprake.
Chris Isaak
Dat imago was lange tijd een obstakel. De pakken die hij droeg, die volgens critici niet misstaan bij De Toppers, werden in Nederland niet begrepen. Een van zijn voorbeelden, Chris Isaak, werd bewonderd om precies die stijlvolle eigenzinnigheid. Maar in een land waar muzikanten ogenschijnlijk zo vanuit de woonkamer het podium opstappen, werd Vera’s esthetiek als pose gezien. Evenmin had hij veel op met de Rockacademie, waar volgens hem willekeurig samengestelde bandjes werk van onder andere Korn moesten spelen. Had hij er iets geleerd? “Niks.” Paste hij er niet omdat hij van ouderwetse muziek hield? “Ook, maar ook omdat ik dwars als de tyfus ben.”
Gerard Cox
De tyfus dus. Dat grofgebekte fulmineren lijkt een tweede natuur. In interviews en gesprekken bedient Vera zich geregeld van woorden als schijt, tyfus, kuttig of hoerig en een rijk arsenaal aan variaties hierop. Het is taal die moet doorgaan voor ongefilterde eerlijkheid. Of het register van de rock’n roll? Boers is een scribent die Vera’s register dociel registreert.
Maar dit soort krachttermen zijn lui en lelijk. Authenticiteit overtuigt door houding en inhoud; wie voortdurend naar krachttermen grijpt, wekt al snel de indruk dat onder de bravoure irritatie of wrevel schuilgaat. Voor een artiest die zich definitief in de bovenlaag van het Nederlandse muzieklandschap heeft gevestigd, schuurt dat. Helemaal vreemd is het als de zanger zich, tijdens een feestelijke hommage voor André van Duin met een soort misplaatste voorpret afvraagt of Gerard Cox misschien ‘als de zon schijt’ gaat zingen.
Humor?
Johan Derksen
Die verbetenheid wortelt deels in de jaren vóór de doorbraak. De periode vóór Roller Coaster, het nummer dat onverwacht de eerste plaats in de Top 2000 veroverde en klassiekers als Bohemian Rhapsody en Stairway to Heaven het nakijken gaf, was er een van bikkelen: armetierige zalen, slecht geluid, ongeïnteresseerd publiek, voortdurende geldzorgen en knagende twijfel over het bestaansrecht als muzikant. Vera zelf reduceert succes tot drie factoren: hard werken, doorzettingsvermogen en geluk. Vera’s geluksfactor is Johan Derksen, die hem bij een tv-programma als huisband een nationaal podium bood.
Vanaf dat moment verandert niet alleen zijn loopbaan, maar ook zijn positie ten opzichte van de muziekindustrie. Waar hij zich jarenlang moest invechten, profileert hij zich nu geleidelijk meer en meer als buitenstaander die het systeem liever wantrouwt dan omarmt. Die industrie, bevolkt door investeerders die vooral rendement willen zien, kan rekenen op weinig sympathie. In Vera’s lezing draait het daar om spreadsheets en snelle formats. En ‘artiesten’ die via een talentenjacht of tv-show plotseling het repertoire van Frank Sinatra menen te moeten vertolken. Niet of nauwelijks om bezieling of vakmanschap.
Tip Marug
Na de tournee waarvan Boers getuige mocht zijn, reist de Zeeuw met zijn entourage naar Curaçao, waar demo’s voor een nieuw album worden opgenomen. Glaasjes rum en complimenten gaan over en weer. De sfeer die de biograaf vastlegt is gemoedelijk en gezellig. En complimenteus dus, want de nieuwe liedjes krijgen van alle muzikanten een prachtig rapportcijfer.
Ondertussen komt iemand erachter dat het eiland ooit het domein was van de schrijver Tip Marug, auteur van de magistrale roman De Morgen Loeit Weer Aan. Wat dit met Boers’ boek te maken, wordt niet duidelijk. Of het moet zijn dat iemand uit de band het maar eens is gaan lezen. Het is aan de luisteraar van Morning Dawns Again, Danny Vera’s vertaling van die schitterende titel, wat zijn liedje van doen heeft met die roman.
Zo schetst Boers het beeld van de hardwerkende Zeeuw uit Middelburg die tegen de stroom in zijn eigen koers vaart en uiteindelijk succes krijgt. Maar ook van een gevestigde artiest die zijn narratief strak regisseert met behulp van een biograaf die dat narratief nauwelijks bevraagt. Zo wordt Here We Go eerder een pr-vehikel voor Vera & co. dan het waarachtige verhaal van een artiest.
Jaren geleden schreef Joe Jackson zijn autobiografie. Dat boek stopte op het moment dat hij succes kreeg: juist omdat hij vond dat het verhaal daarna minder interessant werd. In het geval van Here We Go is het tegenovergestelde gebeurd.
Here We Go. 2 jaar on the road met Danny Vera
Nando Boers
Uitgeverij: Thomas Rap
ISBN paperback 9789400411111
Verschenen in oktober 2025
Bestelinformatie
Bestel als paperback bij bol.com (€ 24,99)Bestel als e-book bij bol.com (€ 12,99)
