De Franse premier Élisabeth Borne is niet gelukkig met de biografie die van haar deze maand verscheen, La Secrète van Bérengère Bonte, uitgegeven door L’Archipel. De 61-jarige ‘geheime’ Borne, de tweede vrouw in Frankrijk, die het vorig jaar mei tot premier schopte na Edith Cresson in 1991, wil dat een reeks van details over haar privéleven uit volgende edities geschrapt worden, op straffe van – heel bescheiden – boetes voor elke passage die gehandhaafd blijft. Die passages hebben volgens haar niets te maken met het recht van het publiek op informatie en zouden een schending van haar privacy zijn.
Omdat nog niemand de gewraakte alinea’s heeft gezien, is het gissen wat volgens de premier onder haar privacy valt. Wel is inmiddels een controverse gaande over de partner van Borne, nu nog aangeduid met JC, hoewel iedereen weet wie ermee bedoeld wordt. Hij was voorzitter van een organisatie, La Manif Pour Tous, die zich sinds 2013 met demonstraties verzette tegen het homohuwelijk, draagmoeders en adoptie door stellen van hetzelfde geslacht.
Borne vertelde dat deze man haar levensgezel was, maar die heeft inmiddels op zijn blog onthuld dat hij sinds 2021 een geregistreerd partnerschap heeft met een andere vrouw. Die aantekening in het bevolkingsregister hoeft een man, zeker een Parijse man, niet ervan te weerhouden andere relaties te onderhouden, maar de anders niet zo preutse Franse media behandelen de affaire als eersteklas huwelijksbedrog.
Punt voor de media is uiteraard dat het in de hoogste regionen van de politiek toch wel relevant kan zijn met wie een premier, minister of president het bed deelt. Nu was Borne als rasbestuurder vooral verantwoordelijk voor de Franse spoorwegen, dus lijkt een link met JC in haar beleid hoogst onwaarschijnlijk, hoewel hij ecolo is, milieuvriendelijk.
Over de noodzaak van details van het seksleven van een politicus in een biografie valt dan weer te twisten, zeker in een paparazzi-staat als Frankrijk dat zoals Nederland zulke wankele regeringscoalities kent dat journalisten, zoals ook hier, altijd op zoek zijn naar redenen voor het aftreden van een minister of het hele kabinet. In Nederland hadden we bij voorbeeld in coronatijd een minister van justitie die zich tijdens zijn bruiloftsfeest niets aantrok van de 1,5 meter.
Borne zal zich ongetwijfeld verdiept hebben in de val van Edith Cresson, die tijdens haar ambtsperiode het slachtoffer werd van een ‘nooit eerder vertoonde lynchpartij van de kant van de media en de politiek’, aldus Maxime Tandonnet in zijn fascinerende studie Les Parias de la République, een verzameling korte biografieën van Franse politici die meestal onterecht het veld moesten ruimen.
Over Borne als premier is niet iedereen enthousiast in Parijs. Zij werd premier zonder in het parlement verkozen te zijn en geldt onder andere daarom vooral als lakei van president Macron, de ‘président des riches’. Ze is ook van Joodse komaf, de onzegbare reden voor bepaalde rechts-extreme lieden om sowieso alles fout te vinden wat zij doet.
Parijs blijft een slangenkuil.
Wordt vervolgd na de eerste sessie van de rechtbank op 24 mei.
